ayrıca bkz: sezai quote’ları

çok seneler önce, almanca öğrenmeye başladığım ilk yıl. der‘i biliyorum daha die‘ye das‘a bile geçmemişim, o derece uzağım olaya. tek bildiğim almanca cümle: “du bist meine lokomotive andreas.”

almanca dersi başlamasına yakın, yanımdaki hain (içimdeki düşman) bana gazı vermeye başladı: “oğlum almancacının doğum günüymüş bugün, kutla, kadının hoşuna gider..”

ilk başta karşı çıktım ama etraftakilerin de ufak ufak gaz vermesiyle kıvama gelmeye başladım. öğle hocaya iyi gözükmek, kredi kazanmak gibi bir gayem de yok, motivasyonum %100 embesillik.

bu esnada, almancacı hanım abla sınıfa girdi. herkes ayağa kalktı ve oturdu. ben, oturmadım, proje aklıma yatmış (aklıma s.çayım), hocanın doğum günü kutlayacağım..
kutlayacağım da, almanca nasıl doğum günü kutlanır onu bilmiyorum, işin aslı almancaya dair hiçbir şey bilmiyorum..

yanımdakine döndüm: “oğlum almanca, doğum gününüz kutlu olsun nasıl söyleniyor?”

-gülüşmeler-

bu sırada, hoca da direk gibi ayakta kalmam nedeniyle olsa gerek “nedir evladım sıkıntın?” der gibi kesiyor beni.

yanıt hemen geldi: “arschloch!”

- gülüşmeler-

hiç sorgulamadım bile:

“hocam!” diye seslendim (‘hocam’ın, öğretmenim’in bile almancacası yok!), hoca bana döndü; gülümseyerek bağırdım:

“hocam, arschloch !”

sınıftaki herkes gülmeye başladı.
almancacı ufacık bir süre “ben senin ananı … “ der gibi baktı bana. sonra olayda bir saçmalık olduğunu ve gerçek kurbanın kendisi değil ben olduğumu anladı sanırım,
sertçe “otur!” dedi.

oturdum.

- günler sonra -

öğrendim ki aslında o gün, almancacının doğum günü bile değilmiş..

müfredat nedir zaten, sözlük anlamı: bir bütünü oluşturan ayrıntılar, etimolojik olarak da fert ile kökteş. işte bu “milli güvenlik” denen ayrıntı, çok gereksiz ve çoğu kez içeriği tamamen 50’lerin faşizan ve militer zırvalarıyla dolu bir çukurdu.

derslere kah selametçi müdürler kah faşist muavinler kimi zaman da direkt ordudan rütbeliler giriyor ve hepsinin yorumuna göre içerik şekil alıyordu..

ulusal ekonomiyi ve ulusal bütünlüğü çağdaş bir zaruret olarak gören benim gibi birisi için bile “milli güvenlik” dersi denen şey, en iyi haliyle patates kafalı gençler yetiştirmekten öte başka bir şeye hizmet etmiyordu.

kaldırılması her halükarda hayırlı oldu. yalnız bunu söylerken, savunurken; yani kısaca “demokratlığın gerekleri”ni yerine getirirken, “yetmez ama evet” benzeri bir tatlı su oportünizmine de düşmemek lazım. akp’nin niyeti; neredeyse her icraatıyla ortaya koyduğu üzere ne faşist algıyı yıkmak ne de demokrat gençler yetiştirmek. zaten partinin genel başkanı ve başbakanımız da bu hafta açıkça derdini dile getirdi:

“dindar gençler yetiştirmek istiyorlar..”

bunu söyleyen, laik bir ülkenin demokrat olduğunu savunan başbakanı. bu sözüne, doğal olarak tepki gösteren muhalefet liderine de şöyle cevap veriyor:

“senin hedefin bu değilse bilemem. sayın kılıçdaroğlu, sen bizden atesit bir nesil yetiştirmemizi mi bekliyorsun?”

bu anlayışın, sarı saçlı ve mavi gözlü bir nesil yetiştirmek için çabalayan nazizmden ne farkı var, o da ayrı bir tartışma konusu..

gerçekten demokrat olduklarına inandığım insanların da “yetmez ama evet” dalgasından beri düştükleri bir yanlış var kanımca; bu amacı belli hamleleri birer demokrasi kazanımı gibi görmek. bu kendi kalene sürekli gol yerken, “en azından bol gollü bir maç oluyor” diye sevinmeye benziyor. verilen savaşın sokağımıza ulaşan kısımları bizim işimize yarıyor olabilir; ama bunlar geçici kazanımlar. bu savaş nihayete erdiğinde, sokağımızda “farklı olana” yer kalmayacak.

müfredat; bir bütünü oluşturan ayrıntılar.

bir de mesela şöyle bir “ayrıntı” var: “din kültürü ve ahlak bilgisi”.

bu demokrasi işinde biraz samimi olan insan en azından iki dersi birlikte kaldırırdı. 19 mayıs kutlamalarının askeri yapısını ve eziyet haline dönen uygulamalarını kaldırırken samimi olan insan; tekmil kadro, kutlu doğum haftalarını bir din devrimi havasında ve devlet eliyle kutlamazdı sanırım.

üstelik iş demokratlıksa; daha en başından din kültürünü ve ahlakı birbirinden ayırmamız gerekmez mi? gençlere; ucunda alevler içinde yanacakları ilahi bir ceza veya 33 yaşında olup manita üstüne manita kütürdetecekleri ilahi bir ödül sunmadan, ahlaklı olmalarını öğretemiyorsak, neyi öğretiyoruz ki?

iyiliğin, temiz ahlakın en büyük olayı, içsel ödüller dışında başka hiçbir beklenti gözetmeden yapılmasıdır. erdem olarak anılmasının sebebi budur. cennete gitmek veya cehenneme düşmemek için edinilen ahlakla belki yüksek yerlere gelebilirsiniz, hatta nice örneklerin teyit ettiği gibi belki başbakan bile olabilirsiniz;

ama sonunda temiz ahlaklı dürüst biri, iyi niyetli biri, kısaca iyi biri olmaktan fersah fersah uzaklaşırsınız.

müfredat, yani bir bütünü oluşturan ayrıntılar..

siz demokrat değilsiniz, temiz ahlaklı hiç değilsiniz; “dindar genç” sizin ağzınızdan çıkar çıkmaz bir küfür gibi geliyor bana.

eğer bu ayrıntılarınızla oluşturduğunuz bütünde demokrasi kırıntıları varsa bile; badem bıyıklarınızın, sünnete uygun kesilmiş sakallarınızın içinde kayboluyor.

sizin demokratlığınızı yiyene de..

ne diyeyim,

afiyet olsun..

dominic corp. olarak yaptığımız araştırmalarda şu sonuca vardık; anneniz hariç, orospu çocuğu olabilirsiniz. hatta araştırmamız gösterdi ki bir kısmınız olmuş bile. ekstra bir uğraşa, gayrete gerek de yok! aynen devam..

“ne yapsam içimdeki iyiliği atamıyorum; tam bir orospu çocuğu olamıyorum” mu diyorsunuz?

o zaman neden dominic corp.’un altı maddelik sihirli reçetesini uygulamıyorsunuz?
işte bugün, -hala olamadıysanız- orospu çocuğu olmak için elinizde büyük bir fırsat var.

yıllar süren uğraşların sonucunda geliştirilmiş bu maddeleri uygulayın; orospu çocukluğunun bayrak taşıyanı, lider markası olun!

1.

insanların acılarından, kederlerinden zevk alın. başarılarına üzülün, kıskanın. ve asla ama asla; bu duygularınızı yüzlerine söyleyecek cesareti göstermeyin!

yılan, sürünebildiği için yılandır!

2.

ne yaparsanız yapın; kendi hesabınıza yapın. en önemli konularda bile, kendi küçük çıkarlarınızı gözetin.

dünya yanarken; yedek yangın tüpünüzü iyice saklayın..

yeni bir dünya kurulur, sizin ona ihtiyacınız olur.

3.

yaşamınızı komplekslerinizin eline bırakın. bu orospu çocukluğuna giden en kestirme yoldur. unutmayın; kimse sizden iyi, akıllı, zeki, güzel, yakışıklı, iş bitirici, iş bilir, karizmatik, pratik olamaz.

olur gibi duruyorlarsa bütün çiğliğinizle üstlerine yüklenin! bu şehrin iki mükemmel insana ihtiyacı yok!

siz ona yetersiniz.

4.

her insanın zayıf tarafları vardır; her insanın gedikleri, sökükleri vardır. onları bulmakta uzmanlaşın. olabildiğiniz kadar dost gibi görünerek o söküklere parmağınızı sokun, eşeleyin ve delikleri büyütebildiğiniz kadar büyütün.

işte onun fiyatını yarıya düşürdünüz!

şimdi istediğiniz gibi alır, oynayabilir sıkılınca çöpe atabilirsiniz.

unutmayın; o ezik zavallı sizin için yaşıyor!

5.

samimiyetten uzak durun! samimiyet bulaşıcı bir kanser türüdür! geçmişinizden gelen bir atavizmle bazen içinizden samimi olmak gelebilir. sakın ha! bu oyuna kanmayın.

samimiyet sıradan insanın işidir, siz özelsiniz. samimi olma isteği artarsa doğru evinize gidin ve ağlayın. nasıl olsa bunun acısını başkalarından misli misli çıkaracaksınız.

sizin bir göz yaşınız diğerlerinin bir aylık çilesine bedeldir. içiniz rahat olsun..

6.

kendinizden üçüncü tekil şahıs olarak, mümkünse isim ve soyadınızı birlikte kullanarak söz edin. onlara aşık değil misiniz?

gösterin öyleyse..

*

yeni başlayanlar için not: 42 çeşit orospu vardır; en tehlikesizi para karşılığı seks yapandır. annelerinizi sevin.

*

meraklısına not: bir başka ‘dominic corp.’ ürünü için lütfen tıklayınız:

ilişkimi nasıl kurtarabilirim?

mesaj bu kadar basit aslında. bunu yazmak yeterli. ama sosyal medya öyle bir bela ki, “yeterli” denen şey, sadece “bayağı”nın sözlük karşılığı. sağır sultan’ın bile duymadığı bir aktivite; aslında boşu boşuna gerçekleştirilmiş bir aktivite demek.

görmek için gezmek, bilmek için gezmek, eğlenmek için gezmek, gezmek için gezmek; ama en çok da paylaşmak için gezmek; “yaptım” diyebilmek için yapmak; “yaşadım” diyebilmek için yaşamak.. başka bir gerçeklik varsa dahi, ancak “offline bir dünya”da mümkün.
konuşma boyunca “+” işereti ile mimlenen, gtg olarak bilinen bir dosttur. “-“ mimi de benim. eksi yani. komple eksi!

***

+ alo, üsta’d?

- alov, n’aber hacı?

+ iyidir n’ossun, döndün sanırım?

- döndüm döndüm, bir buçukta indi uçağım.

+ ee nasıldı tatil? bana biraz dubrovnik’ten bahset, yazıldığı gibi mi okunuyor mesela?

- nasıl olsun işte, yorgunluk. sırf yorgunluk mına ke.. ama bin litre alkol aldım dönüşte, o iyi oldu.

+ niye ya güzel değil miydi?

- yani.. old city güzeldi bi’, böyle 1500’lerden falan olduğu gibi korumuşlar koca şehri. etrafı da 3.5 kilometre boyunca surla çevrili. oradaki manzara güzeldi, insanı başka bir zamana..

+ (sözümü keserek, kolpa bir ilgiyle) hea çok güzel, çok iyi. kuşkusuz sen daha çok insan manzaraları, o yüzlerin ardındaki hikayeler ile ilgili gözlem yapmışsındır, sonuçta bu konuda tam bir üstadsın?

- manitalar diyorsun yani?

+ single ladies.

- vallaha işte normal. pek bi’ numarası yoktu. hardcore katolikler zaten. ayrıca ben de hardcore evli olduğum için en fazla zihnimi tatlı tatlı meşgul ettiler…

+ (bir daha sözümü keserek) zaten evlenmişsin, ne diye yurt dışına gezmeye çıkıyorsun? mantıksız.. check-in yapmadın facebook’ta, göremedik?

- ben sen miyim lan, sudiye’ye kahve içmeye gittiğimde bile check-in yapayım?

+ o protest bi’ tavır abi o bi’ kere. yoksa ben nerelere gidiyorum, değme restoranlara, belçika’lara, fransa’lara.. ama check-in’imi suadiye’de caddebostan’da yapıyorum.

- asi kişiliğini yakından bildiğim için bu tartışmayı fazla uzatmıyorum, gerçi benim asıl derdim de bu zaten. gezdik geldik eyvallah da bak yakın dostumsun, senin bile doğru düzgün gidip geldiğimden haberin yok. ben bu işin pr’ını iyi yapamadım.  şimdi bir yandan dubrovnik gezimi facebook’ta ballandıra ballandıra paylaşmak, sağa sola duyurmak istiyorum; bir yandan da facebook apaçisi olmaktan tırsıyorum.

+ evet, o çok tehlikeli bir iş. aslında en temizi açacaksın oraya “dubrovnik 2011” diye albümü, basacaksın içine fotoğrafları, veryansın alev alsın.

- oha. ben malca olmasın diyorum, sen en görgüsüz, en malca yöntemle geliyorsun. hani diyelim böyle onlarca gezim olsa, hadi albüm açayım, dubrovnik diye başlık atayım.. ulan zaten bi’ dubrovnik’e gitmişim, ondan sonraki albümün adı “göztepe 2012” olursa çok biçimsiz olur.

+ sen check-in yapacaktın abi, en temizi oydu.

- yok hacı, sen beni anlamadın. ben, dubrovnik’e gitmek benim için öyle büyük bir mesele değilmiş sanki her hafta yurt dışına çıkıyormuşum, kafam atınca kendimi prag’da buluyormuşum gibi bir hava yaratmak niyetindeyim. bugüne dek hiç check-in yapmamışım; sonra tak, “umut karacaoğlu @dubrovnik”.. insanlar “ulan bu da ne malmış, ne hıyarmış” diye düşünmez mi? bence düşünür, ben öyle düşünüyorum insanlar hakkıında çünkü..

+ anladım, sen “dubrovnik’e gittiğim bir şekilde duyulsun bilinsin; ama sanki benim hiç s..imde değilmiş gibi olsun” peşindesin.

- heh! aynen. “off gene mi yurt dışı seyahati..” kafasında.

+ o zaman sen asıl şansı kaçırdın abi. oradayken yanındaki birinin facebook’ta check-in yapmasını sağlayacaktın, o yaparken de kendini etiketletecektin.

- oha! teknolojiye gel!

+ tabi abi, ben genelde öyle yapıyorum. gerçi o zaman o arkadaşının arkadaşı olmayanlar yorum yapamıyor.

- ya s.çayım facebook’un bu ayarlarına he. arkadaşının arkadaşı, abonemin dostu, kayınçomun badisi..  eskiden ne güzel basit formülü vardı: “dostumun dostu dostumdur, düşmanımın dostu düşmanımdır” bitti. açık, net!

+ olsun gene herkes görüyor da.. neyse zaten o treni kaçırdın sen check-in yaptırmayarak..

-  hacı aslında böyle tespitler falan yoluna mı gitsem, ne bileyim tespitlerimle ilgili fotoğraflar falan paylaşsam: “hırvatlar poker oynarken çok allahsız oluyorlar. gerçi onlar default olarak allahsız, o da ayrı” ya da “hırvatistan’da her şey sudan ucuz; çünkü su çok pahalı!” gibi. sanki, hani “ben işin mekanında değilim, tespitindeyim” der gibi gibidiyz marka.

+ olabilir; ama dubrovnik’i allayıp pullamalısın o zaman, çok değişikmiş gibi… sonuçta sen bir üstadsın, dubrovnik’i bize satacaksın, sevdireceksin, gerekirse 300 sayfa 500 sayfa yazacaksın..

- yav nesi değişik? sırf bizimle 1200 türk gitti g.t kadar şehre zaten. her taraf türk’tü. yolda bi’ kıza akıcı ingilizcemle casino’nun yerini soruyorum; “sen türk müsün? aksanından anladım” diyor. filolog sanki pezevenk.. sen merinos stili saçınla dubrovnik’e gelmişsin ama; ben sana bir şey demiyorum. efendi gibi ingilizce soruyorum..

+ ya abi şimdi tespit de tehlikeli. benim bir edinburgh gezim vardı, hani sen yazmıştın.

- evet, gidip kraliyet gemisine s.çmıştın.

+onu karıştırma. işte öyle olmamalı, yaptığın gezinin değerini düşürmemelisin. anlatacaksın işte; rusya, mevlana, beş hececiler..

- off. ben bu facebook işiyle uğraşamayacağım galiba ya. artık gördüklerime söylerim alttan alttan. “yılbaşında buralarda neler olmuş yahu, ben dubrovnik’teydim, gündemi kaçırmışım” gibisinden.

+ yazık olacak geziye. millet gittiği akşam yemeğinden bile en az 20 fotoğraf, 3 albüm, 2 check-in,  4 yeni arkadaşlık talebi ile dönüyor. yuh olsun sana!

- ulan ne sanki,  ilk kez akşam yemeğine çıkmış gibi 10 gün konuşup fotoğrafını döndürüyorlar orada. ben utanırım, içimde çekingen bir sincap var, %100 sosyal ayı değilim.

+ öyle deme. paylaşım sonuçta.

- yarin yanağından gayrı her şeyi paylaştınız sanki mına ke. yeter lan. zaten.. bak şimdi aklıma geldi, instagram’dan fotoğraf paylaşaydım keşke dubrovnik’te.. aklıma gelmedi. “dubrovnik’te kahve keyfi”.. sonuna “keyfi” ekledin mi her şeyi paylaşabiliyorsun.

+”güneş gözlüğü vasıtasıyla hırvat manitalara dikiz keyfi.”

- gerçekten o sırada yaptığı şeyden keyif alan adamın, elde telefon internete girmesi de ayrı bir bulşit. inandırıcı değil.

+ abi, işin açıkçası ben de “bu hiç düşünmedim” “facebook’a girmek aklıma gelmedi” ayaklarını pek yemiyorum. internet paketin mi yoktu senin?

- ehe ehe.. öhm.. yani aslında aldım da 20 mb’ı 19 tl’ydi, bitti hemen.. boş yere gezdim geldim ya resmen. ağzıma sıçtın turkcell.

+ ağzm sçtn trkcll..

- hacı benim duvarıma girip, “ne yaptınız dubrovnik’te?” falan diye sorsana. zor durumdayım..

+ asıl bulşit bu dediğin işte..

- bulşit yenigün ve grubu!

+ seni çalıştıran şirkete de, sınırlarına alan ülkeye de yuh olsun arkadaş! facebook’ta gezisini paylaşmaktan aciz adam gelmiş burada ahkam kesiyor. umut kara g.’ye kalay keyfi.

- hacı, bu fotoğraflar nereden yükleniyordu ya?

*

——— PLOP! (lif ağırlıklı yoğun bir kütlenin suya düşerken çıkardığı ses gibi) ———-

*

+…

- tuvalette misin lan sen?

+ neden bahsettiğin hakkında hiçbir fikrim yok!

- kuşkusuz. iyi oldu ben de sansasyonel bi’ final arıyordum..

+ lan bunu da yazma, piç ettin zaten edinburgh gezimi sosyal medyada.

- yazdım bile.

*
(bu yazıyı aslında “blog dergisi” için yazmıştım ama işte serde tutunamayanlık var, derginin yayını durmuş. çat diye döktüm buraya.

katkılarından dolayı ‘antro ki’yi ve “gtg”yi elliyorum)

oğuz çiltik, önceki gece parmağını kestiği gerekçesiyle önce pendik şifa, daha sonra dr. lütfi kırdar kartal eğitim ve araştırma hastanesi’ne gitti. burada durumundan şüphelenilen oğuz çiltik, “adli vaka” olarak polise bildirildi. polisin gözaltına aldığı çiltik, “zikir yaptığını, annesinin içindeki kötü ruhu çıkardığını ve annesinin kendisini evde beklediğini” iddia etti. eve giden ekipler necla çiltik’i çıplak ve ölü olarak buldu. necla çiltik’in, boğazında ve vücudunun çeşitli yerlerinde bıçak yaralarına rastlandı.

haber

**

bu 600 sene kadar önce olsa doğal karşılanabilecek bir haber aslında. nedir? annenin içine kötü niyetli varlıklar girer;

ya da anne birden büyücülüğe başlar ve bunun sonucunda da yakın bir aile bireyi tarafından infaz edilir.

büyücülük, cadılık dediğimiz şey de öyle aman aman bir olay değildir he, yanlış anlaşılma olmasın. zamanın anlayışına göre dul bir kadınsan %84 ya büyücü ya da cadısındır.

külün açık yaraya iyi geldiğini keşfettiysen sıçtın demektir. hele ki bunu, oğlunun bacağına falan uygularken birisi seni gördüyse. oldu bitti.. cadısın işte.

kazığa bağlar yakarlar allahıma.

ama yıl oldu 2009 hatta 2010’a da sayılı saat kaldı. gerçi böyle düşününce 3010′a da sayılı saat kaldı; ama kimse o kadar yüksek rakamları saymadığı için 2010’a daha makul sayıda sayılı saat kaldı diyebiliriz.

yani bu açıklamayı yapmasam kimse de çıkıp “ulan her yıla her güne sayılı saat kaldı geri zekalı” demezdi. diyenin de aklına şaşarım. dur lan konu dağıldı. şu aşağıda bir daha başlayacağım.

yıl oldu 2009, hatta neredeyse 2010. “annemin içine cin kaçtı ben de ne yapayım, öldürdüm” dersen kimse yemez arkadaşım.

hani daha çağa uygun, ne bileyim “annemin negatif enerjisi çoktu” ya da “annemden pozitif elektrik alamadım, kestim kafayı” gibi bir açıklama yapsan daha iyi olurdu senin için. neyse geçmiş ola..

zaten meselem sen değilsin oğuz bey.

“evde beni bekliyor” kısmı beni işkillendiren şey. buna gerçekten inanıyor olabilir; hatta muhtemelen inanıyordur da. yakalanmayıp eve dönebilse, onunla konuşacak, sabah kalkıp kahvaltı edecekti belki.

çünkü insanın inkar gücü inanılmaz boyutlarda, bunu biliyoruz. işin içine hafif de kırıklık girdi mi, neye inanıp neyi yaşayacağını varın siz hesaplayın.

psikologlar genelde bu tip durumlar için, oğuz bey gibilerin;

“gerçeği kaldıramayıp veya kabullenemeyip; görece daha mutlu olan hayal dünyalarını gerçekmişçesine yaşadıkları” açıklamasını yapıyorlar.

hatta benzer bir yorum bu tip olaylar sonucunda doğabilen kişilik bozuklukları için de yapılıyor. örneğin babasının tacizine uğrayan kız kendi kafasında “ruşen” diye birini yaratıyor ve şöyle düşünüyor;

“babam ruşen’e çöküyor bana değil, ben ne üzüleceğim, annem üzülsün”.

yani diyeceğim bu gerçekliği ölçmek pek de bizim haddimiz değil aslında.

darbe dönemindeki hapishaneler hakkında kitabı çıkacak bir yazar geldi geçen hafta ofise. kadın, diyarbakır cezaevinde yatmış ve canlı olarak çıkamamış bir mahkumu anlattı.

hem güzel anlatıryordu hem de belli ki hala birinci ağızdan dinlediği hikayenin etkisinden pek kurtulamamıştı. ben yüzeysel bir insan olduğum için pek etkisine giremedim ama olayın ilgimi çeken inkar boyutu nedeniyle size anlatıyorum.

bu devrimci amca, malum, darbe zamanı hapishaneye girmiş. dışarıda karısı iki de çocuk. mahkumiyet başladığında 32 yaşlarındaymış ve asker kaçağıymış. ölesiye işkence yapmışlar adama.

osmanlı’nın meşhur saray eğlencelerinden beri işkence kültürümüz de enfes olduğu için adam türlü deneyime maruz kalmış orada. öyle ki bir haftayı bir aydan bir günü bir yıldan ayıramaz hale gelmiş sonunda. ve kendine bir fikri sabit oluşturmuş;

“ben öldüm.”

ciddi bir şekilde inanıyormuş buna. ölmüş ve cehenneme gitmiş; metafor falan değil;

diyarbakır cezaevi o adamın cehennemiymiş, gardiyanlar zebani, diğer mahkumlar günahkar.

ne görebiliyormuş karısıyla çocuklarını ne de mektuplaşıp telefonla konuşabiliyormuş. bu izolasyon iyice pekiştirmiş ölü olduğuna duyduğu inancını. bir süre sonra adam artık iyice pelteye döndüğünde karısının ziyaretine izin vermişler.

adam baştan sona inanmamış karısının gelebileceğine ve karısı ziyaretçi mahalline geldiğinde; onun da öldüğünü, çocuklarının öksüz kaldığını düşünüp kalp spazmı gibi bir şey geçirmiş.

üç dört ay sonra da kendisinin dünyada mı cehennemde mi olduğuna karar veremeden ölmüş.

sosyal mesajları bir kenara bırakırsak, burada çarpıcı bir bireysel inkar var aslında.

dünyanın böyle bir yer olamayacağına, insanların böylesine kötü ve gaddar davranamayacağına inanç ve gerçek karanlığın tonlarını inkar.

ve bu öyle güçlü ki, karısını kanlı canlı karşısında bulduğunda bile; inancındaki çatlakları görmek yerine; bu çelişik durumu kendi hayaline uyduruyor.

bu adama gidip; hayır sen kenan paşa’nın evladısın, diyarbakır cezaevinde ıslah ediliyorsun, bak bunlar da maaşlı sigortalı memurlar; gardiyanlar diyebilir miyiz?

yani tamam, gerçek olarak kabul ettiğimiz şey budur belki; peki, o da bizimle beraber bunu kabul etmek zorunda mıdır?

oğuz çiltik evine dönseydi annesiyle kahvaltıya oturacaktı belki. annesi bir güzel çay demleyecekti; ana oğul karşılıklı içeceklerdi.

sonra annesinin boynu yavaş yavaş açılacak ve hafif bir kan sızacaktı yarısı kurumuş yaradan..

“anne neyin var?”

oğuz, annesinin dikiş takımından bej renkli ipliği alacak ve dikecekti anacığının yarasını.

ufak da bir öpücük konduracaktı belki boynuna. o yumaşak ve güvenle kafasını koyduğu cefakar boyuna..

buranın bir cehennem; her birimizin de günahkar olmadığını kim söyleyebilir? söyleyen ya kendi çıkarına konuşuyordur ya da içine kötü ruh girmiştir. onların boyunlarını kesersek, bir günlüğüne ölür, ertesi sabah kahvaltıda eski sağlıklı halleriyle bize gene çay demlerler.

çünkü ölüm, yaşamak gibi değildir. ölüm, normallerin uydurduğu bir kandırmacadır.

*

bu dünyada kimse gerçekten ölmez; sadece, gözlerini dinlendirir.

havalar biraz bozulduğunda, manitaların ilk düşündüğü şey; ağda seanslarının aralığının uzaması,

ikincisi ise dışarıdaki evsizler oluyor..

“şu havaya bak ne güzel, ne etkileyici” diyorum “ay bu havada dışarıda kalanlar (evsizler) ne yapıyor acaba?” diyorlar..

romantizm başladığı gibi bitiyor. yerini marksist bir toplumsalcılığa bırakıyor..

yani, ne diyebilirim ki, “işte artı değerin eşitsiz dağılımı yüzünden tek kapitali altındaki karton olan..” yok bunu konuşurken söyleyemem.. yazarken bile zorlanıyorum.

hayır merak ediyorum, tüm bostancı’nın elektriği kesildiğinde mesela, bu dışarıda kalan dostlar düşünüyorlar mı  “şimdi evde kalanlar ne yapıyorlar acaba?” diye.. bence düşünmüyorlar.

biliyorum bu içten gelen bir şey, “dışarıda kalanlar ne yapıyor acaba?”. akla gelişi bacak kıllarından sonra oluyor diye bunun samimiyetini sorgulayacak değilim. rahatının diyetini böyle öder insan. katolik stili vicdan azabının da bunda etkisi var sanırım;

“ben evimde g.tümü yaymış rahatça otururken, dışarıda evsiz kalanlar ne yapıyor acaba?”

ne yapıyorlar bilmiyorum ama kira ödemediklerine bahse girerim.

bir yandan da şunu iyice anlamak lazım;

dışarıda kalan, evsiz bir adam için yağmurlu hava gerçekten büyük bir sorun mu?

bize öyle geliyor; çünkü güzel yalıtılmış evlerde, iklimini kontrol edebildiğimiz yerlerde oturuyoruz. yiyecek konusunda sıkıntımız yok, açlıktan ölmüyoruz. yalnız değiliz, aylık gelirlerimiz var, eşimiz dostumuz, hısmımız akrabamız var. bize öyle geliyor çünkü en büyük dertlerimizden biri ıslanmak; ağdadan sonra tabii..

bu dışarıda kalan evsiz adamın yaşadığı yer muhtemelen bim’den aldığı genişçe bir karton. aç kalmamak için her gün dileniyor ama yine de bunu tam olarak başaramıyor. her daim yarı aç. tozun, pisliğin, böceğin farenin içinde bir ömür geçiriyor. saçı sakalı birbirine girmiş, banyosu yok, traşı yok..

bu adam sabah uyandığında gün açık, güneşli bir günse;

“ooh bugün de işimiz iş, hayat bana güzel”

mi diyor ki kötü havada hüzünlensin?

nedir yani, yağmur yağdı mı bir oyuğa girer; çok soğudu mu bir kavuğa kaçar. yağmurlu havada problemleri büyümüyor ki, ıslanıyor sadece. en kötüsü kartonu çok yıpranır.. onu da sabah bi’ bim’e gidip halleder.

adamın hayatı mahvolmuş, biz yağmur yağınca ne yapacak diye düşünüyoruz.. bu ne lan?

e hem bu adam yazın da fena terliyor mesela. saç sakal falan daral geliyor adamcağıza, o zaman da dertlensenize:

“bu sıcakta dışarıda kalanlar ne yapıyorlar acaba?”

“ter kokmuyorlar mı?”

* yeni yıl da ne, öyle tarih atıyor kendiliğinden. g.tüm gibi. sanki büyük olay, kocaman olay.

* şimdi uzunca bir paragraf bu yılbaşı aktivitelerini, eğlencelerini falan eleştirmeye üşeniyorum, onun için siz eleştirmişim gibi farz edin.  ya da google’da aratın “yılbaşı eğlencesi ne kadar da kapitalizmin bir tuzağı değil mi?” diye. oradan okursunuz.

* ama bu aktivitesizliğin buruk bir tarafı da var. evde mal mal, ünlülerden şarkılar dinlerken; evde oturmayıp ünlülerden şarkılar dinlemeyen ünsüzlerin şu anda ne kadar çok eğlendiğini düşünmek..

* gene en mantıklısı, yılbaşında taksim’e gidip gavur ellemek; ama artık onlar da akıllandı, hemen bir dükkana falan kaçıyorlar.

* ya geçen sene miydi neydi, kadıncağız bir dükkana sığınıp kepenklerini falan kapattırmış. ama millet hala kepengi, dükkanının kapılarını falan zorluyor.. sanki karısı var anasını satayım içeride. bu gavur ellemeyi kendilerine nasıl hak görüyorlarsa artık.

* lan hadi kalabalıkta falan çaktırmadan elledin, o işin raconu o, anladık da kaçmış saklanmış kızı daha ne kovalıyorsun şuursuz? bir de üç beş kişi kovalamıyor he, koca bir kitle var orada. eski açık gibi yüklenmişler dükkana…

* yılbaşı eğlencesi az çok böyle olmalı işte! sevdiklerinizle beraber, içkili yemişli, ortak bir amaca yönelmeli ve gavur manitalı..

* eskiden sene-i devriyelerde, takım elbisemiz, fötr şapkamız pera’ya çıkar, levanten ellerdik.. zamanlar çok kötüledi..

* değdir.com

* arkadaşlar, yılbaşında kostüm partisi yapıyorlarmış. partiye kim kardashian, pamuk prenses, ss subayı, barış manço, yahudi kız kostümlerinde gelecek olanlar varmış.. hadi diğerlerini anladım da yahudi kız nasıl olacak lan? kostümü ne ki onun?

* eğer katılırsam ben de doğuş gibi gideceğim. bir saksı ve ben..

* “merhaba, özümle gelmişem..”

yok işte bozulmayan örümcek ağları, yüzlerce kişiyi doyuran balıklar, ikiye ayrılan denizler, denize üstsüz giren kuzey avrupalılar falan filan. bu sonuncusu hariç hiçbirinin tanrının varlığına kanıt olacağını sanmıyorum..

daha doğrusu sanmıyordum; ama bu gördüklerimden sonra fikrim değişti.. adeta aydınlandım mına ke.. artık vakit iman vaktidir, vakit tövbekar olma vaktidir..

kanıt 1:

üzerinde “allah” yazan portakal görenleri şaşkına çeviriyor:

bu açık bir kanıttır inşallah.

üstelik bu açıkça türkiye’ye ve türki cumhuriyetlere bir mesajdır. üzerinde latin harfleriyle türkçe bir şekilde allah yazan bu portakal 17 temmuz – 3 hazran tarihleri arasında dolmabahçe müzesinde görülebilir.

şimdi yezitler bunu birisi yazmıştır falan diye yokuş yapacaklardır.. peki onlara soruyorum: hadi onu oraya birisi yazdı, peki;

1. bu portakal hiç bozulmadan günümüze nasıl gelebildi?

2. portakala yazı yazabilecek teknolojideki ‘marker’ların icadından yaklaşık dört beş gün önce bulunan bu portakala nasıl yazı yazılmış olabilir?

3. kabukları soyulup yanlara serpiştirildiği halde hala nasıl tam bir portakal olarak durabiliyor?

hadi.. her b.ka bi’ cevabınız vardı atesitler, agnostikler.. ne oldu? kurudunuz kaldınız !

adeta ‘cevab veremedi’niz..

*

kanıt 2:

hemen ardından adnan oktar şov (bkz: “britney’nin gideri var çok şükür”)’un stüdyosunu kaçak kullanan bu dört inanmış arkadaşa rastladım. maşallah adnan babayı aratmıyorlar;

dolayısıyla snoop dogg (snap dag) için “çok kalender bir şey, çok sevimli, mazlum mütavazı iyi bir müslüman”; britney spears için de “o kerata da sevimli bi’ şey” diyebilecek mü’minlikteki bu arkadaşların street fighter‘dan blanka hayvanı için söyledikleri şaşırtmıyor..

bilmiyorum bu videonun üstüne hala allahın varlığına inanmayan, onu inkar eden kalmış mıdır.. eğer bunları gördüyseniz ve hala inkar edip sapmışlardan oluyorsanız, sizin için yapabileceğim bir şey kalmıyor..

yuh olsun size !

sonunda hepinizle üçgen yapacağım o olacak..

-bkz: üçgen yapmak ve üçgen yaparken haber değeri taşımak-

haydar’ı gözüne kestirmiş..

*

- ‘tanrının varlığına dair kanıtlar’da gelecek hafta -

allah diyen rockçı,

nuh diyen peygamber demeyen kırlangıç (semi-münafık),

hesap yerine kelime i şahadet getiren garson,

esmer müslüman muhammed ali,

ve hafif eğilince tangası görünen cameron diaz.

*

edit gibi – ışıl yılmaz dürttü: allah diyerek uçan adam süper sabri..

evet evet, onları siz de yakından tanıyorsunuz. omzunda ağlanabilecek, teneffüslerde futbol oynamayı değil kızlarla voleybol oynamayı tercih eden, gay (eşcinsel) desen gay (homoseksüel) değil, çapkın desen çapkın değil; doğanın bizden intikamı erkekler..

kız dostu erkekler..

işte bugün artık bu kepazeliğe bir dur demenin vakti geldi!

kız dostlarını nasıl tanırız?

• restaurant – cafe – bistro; bunlardan birinde sandalyeye götü koydukları anda ağızlarından iki kelime çıkar; “sezar salata”. sezar salata yoksa -ki %96 vardır- menüyü isterler; “menü nerede, sende mi brütüs?”

• dostlarına, yani kızlara sık sık ve çeşitli vesileyle hediye almaktan hoşlanırlar. her halükarda (bu dostu oldukları kız yıldız tilbe‘ye bile benzese) iltifat ederler. “yine çok spektakülersin” gibi.

• ekseriyetle kendilerine bir manita edinmez/edinemezler. her türlü ilişkide yancılıktan yanadırlar. üstelik yancı olmaktan keyif alıyor gibidirler.

• çok zor durumda kalmadıkça küfür etmezler, artistik patinajdan hoşlanırlar, ata sporu güreşe kuşkuyla yaklaşır, kıymalı kır pidesinden ölesiye tiksinirler.

diyeceksiniz ki;

işte bu şirin arkadaşların yüzeysel de olsa genel özellikleri bu minvaldedir. şimdi diyeceksiniz “e yani ricardo, bir erkeğin kız arkadaşı olamaz mı? ne ki şimdi bu?” cevap veriyorum; “olabilir.”

sorunlar strikes back!

bu kız dostu erkeklerdeki en büyük sorun, birincisi kolpadan, ‘dert ortağı’ ayağına yatmaları ikincisi ise -’kız dostu’ bir arkadaşı olan manita edindiğinizde baş gösteren- “alttan alttan oymacılık” tavırlarıdır. bu ikisinin birleşimi pek çok erkeği bugüne dek sinir hastası etmiş, hırsından, yeni aldıkları stan smith‘leri kemirtmiştir.

şundan eminsinizdir; o kız dostu sizin manitanızla her buluştuğunda konu dönüp dolaşır ve size gelir. kız dostu, sizin, aslında ona göre olmadığınızdan, onu umursamadığınızdan, aslında onu sevmediğinizden ve hatta onu aldatıyor olabileceğinizden bahsedecektir. alttan alta oyacaktır ilişkinin temellerini.

ve bunu öyle usul usul yapacaktır ki bir yandan manitanızı övecek ve gönlünü kazanacak (kadınlardaki ‘ben prensesim’ motorunu çalıştırarak); bir yandan da aslında ne kadar şerefsiz ve sefil biri olduğunuzu ortaya koyacaktır.

bu açıdan kız dostu çok şanslıdır çünkü kızlar -özellikle pek de zeki olmayanları- bu dolduruşa çok kolay gelirler; kız dostuyla bir gün geçirmiş manitayı size karşı soğukluğundan direkt anlarsınız.

iki gün önce sevda ejderi olan manita gitmiş yerine celine dion soğukluğunda ve ingiltere kraliçesi iticiliğinde biri gelmiştir.

kendinizi kandırmayın, bu konuda asla bir kız dostu kadar şanslı olamazsınız; siz kız dostuna bir laf etseniz bin ah işitirsiniz; onun aslında ne kolpacı ne mutsuz ve etrafındakileri de mutsuz görmek isteyen biri olduğundan bahsedemezsiniz.

bu minvalde ağzınızı açtığınız anda stalingrad savunmasından daha sert bir savunma mekanizmasıyla burun buruna gelirsiniz.

ne yapacaksınız?

ne yapacaksınız, gidip bir iki kız arkadaş edinip siz de kız dostu olacaksınız.

memelere bakacak, çatalı kollayacak ama asla açıktan yansımayacaksınız.

hayat size güzel yeminle..

-bonus tirek-

evet, daha önce bir inceleme yapmıştık, şimdi kaldığımız yerden devam edelim.. bu ay da sevgili manyaklarımız, bir şekilde internete bağlanmış ve google’a ulaşmışlar. google da “öyle bağlantıya böyle landing page” diyerek kendilerini bana havale etmiş.. kalın (bold) olanlar kılına tüyüne dokunmadan aratılan kelimelerdir..

101 memeler

evet, tıpkı 7 cüceler gibi, tıpkı 40 haremiler gibi.. 101 memeler..

umut karacaoğlu orgazma kanma
google vasıtasıyla beni uyarmaya çalışan bilinçli bir manyak.

tuğba sucuğu

gerçekten tuğba sucuğu diye bir şey var mı bilmiyorum, google’a girip aramaya da çekiniyorum ama bu dostumuz çekinmemiş.. ve sucuğu bulmuş..

talebe resimleri

ee, bir istanbul beyefendisi google’da çocuk pornosu ararsa böyle arar.. “çok affedersiniz ama siyahi bir beyefendi hanımkızımızı şeyediyor videosu“.

sertab erenerin insanlığa hizmetleri

(bkz: sertab erener’in nobel barış ödülü konuşması.)

vajina hoşlanan yerleri

sevgili manyak.. bugüne dek hiç sevişmedin di mi?

pendikte oturan oruspu no

işte ilkeli bir manyak.. pendikte oturan orospulara karşı.. “no more pendikte oturan orospu, yes please eve yürüme mesafesindeki orospular“..

ortak ispanyol meyhanesi işine mi girsek?

iş teklifinden de anlaşılacağı üzere bu manyağımız aynı zamanda kolpalığın da kitabını yazmış olacak ki; iş arkadaşı, sermayedar olarak bi’ google kalmış çevresinde.. “hadi be google olma mı?”

cemal fink

bir hikayemde geçen hayali bir karakter bu cemal fink.. google’da aratılacak popülerliğe nasıl ulaşmış bilemedim. jinekolog olduğu için yani.. gene “vajina titreyen bölgeleri” kafasında biri aratmış muhtemelen..

orospu tabi tabi

bu manyağımız kendi yaptığı eylemin saçmalığını fark etmiş olacak ki, bir destek güç olarak yine kendisini kullanıyor.. siz de onu gözünüzde canlandırabilirsiniz;  önce o arama çubuğuna orospu yazıyor.. sonra “tabi tabi gene en iyisini yapıyorum vallaha” der gibi kendinden emin bir şekilde kafasını aşağı yukarı sallıyor..

memelere saldırı

gazete haberi arar gibi porno aramak da böyle bir şey sanırım.. memelere hain saldırı.. “kimliği belirsiz üç adam tek suçu sektöre girmek olan h. e. (19)’nin memelerine yumuldu” (güpegündüz)

kulak deldirmek için en uygun zarar

dolaylı bir şekilde kulak deldirmenin fiyatını öğrenmeye çalışıyor sanırım.. ama manyak olduğu için bunu kesinlikle “en ucuz” falan gibi sıradan sözlerle yapmıyor.

kendini tatmin eden kız lanetli

yazık lan..

kaşarım ben

hayırlı olsun kardeşim.

karı kız ıh ıh

hiç kendimi yormayayım, porno ayağıma gelsin diyen bir manyakla karşı karşıyayız. yani öyle bir halde ki, sadece efekti versem yeter de artar bile diye düşünüyor.. “karı kız ıh ıh”.. ahaha.. te allahım..

kadın orgazmı olduğunda kendi kendini nasıl tatmin edebilir

işte türkçemizi güzel kullanmaya hevesli, edebi bir manyak. muhtemelen şöyle yazmaya çalışmış; “mevzu bahis kadın orgazmı olduğunda, şahıs kendi kendini nasıl tatmin edebilir?”

çift cinselli orospular

yani çok cinselli orospular.. bi seksüel bi seksül ki sorma gitsin orospular..

orospu çağırdım

yaptığı işi günü gününe dakikası dakikasına google’a haber veren bir manyak.. acaba google kendisini çaya falan mı davet etti diye de düşünmüyor değilim.. “yok be kanka.. orospu çağırdım, gelir şimdi..”

bir dakikalık yuva umut kara

ben de seni seviyorum bebeğim..

alet edevatla kendini tatmin eden kadınlar

“allah topunuzun belasını versin” diye devam edecekmiş gibi duran bu aramanın sahibi manyak, alet edavat yazabilecek kadar da kendine hakim.

bir kız kendini cinsel açıdan tatmin edebilir

google ile tartışırken kendini savunmaya çalışıyor.. yani “ne var bunda google, büyütüyorsun” der gibi bir hali var. çıkıyor mudur google’la, nedir..

nasıl orospu oldum

işte bu manyağı gerçekten anlayabiliyorum.. evde oturmuş kendi kendine düşünüyor kızcağız.. “bu hafta taner’le yiyiştim, çok güzeldi. sonra emre geldi öptü beni, biraz ağzı kokuyordu ama o da fena değildi.. ama en son o ilker’inki hayvanlıktı yani.. hem sevgilisi müge de en yakın arkadaşım.. lan? lan.. ben bildiğin orospu oldum galiba..”

işte bu noktada birden orospu olduğunu anlar ve hemen bilgisayarın başına koşar, çünkü bu noktaya geleceğini hayal bile etmemiştir.. “google.. ben gül gibi kızdım ya.. nasıl orospu oldum?”

ipne umut

sensin.

eşek götü

babandır..

*

devam:

kendini şanslı hissediyor.