şimdi badem bıyık corp. çok güzel ihalesini yaptı, sütlerini dağıttı; ama bir yerde bir arıza oldu herhalde ki yüzlerce çocuk rahatsızlandı, hastaneye kaldırıldı.

“bu almanya’da olsa ilgililer hemen istifa ederdi” tarzı beylik söylemlere hiç girmeyeceğim çünkü o istifa edilen ülkeler hangileri pek bilmiyorum. oralarda da iki gün sonra böyle bir olay olur ve istifa edilmez, rezil olduğumla kalırım.

biz, masum köylüler olarak, önce zehirlendiklerini zannettik. primitif beyinlerimiz ancak bu basit sonuca ulaştı. oysa biz sıradan insanlardan çok daha zeki olan kabinemiz olayın olası ihtimalleri üzerine çok hassas bir şekilde yaklaştı ve ardı ardına müthiş açıklamalar yaptı..

mesela arınç:

“çocuklar sütü ilk kez içtiğinden aşırı doz nedeniyle rahatsızlanmış olabilir.”

arınç’ı ciddiye almayı uzun zaman önce bırakmış birçok dostum var. bu yaklaşım, onları pişman etmiştir. çünkü burada çok ince bir düşünce, kıvrak bir zeka örneği var. açıklama günümüzde yeni yeni ortaya çıkan inovatif bir mottoya dayanıyor: “her şeyin fazlası zarar!”

gene aynı açıklamadan anlıyoruz ki ilk süt içişlerimizde dikkatli olmalıyız. ayı gibi abanmamalıyız. ufak ufak yudumlar almalı hatta mümkünse önce yalnızca koklayarak başlamalı zaman içerisinde gıdım gıdım tatmalıyız. sonuçta süt bu, çok güçlü bir element!?

*

mesela eker:

“şikayetlerin bünyeleri süte hassas olan çocuklardan geldiği dikkat çekmiştir.”

bir basın mensubu hassasiyetinde yapılmış bu açıklama ise bambaşka bir boyuta götürüyor bizi. bize direkt olarak “şikayetler bünyeleri hassas olan çocuklardan geldi” demiyor farkındaysanız, pasif bir cümle kuruyor. bu kesinlikle sayın bakanımızın pasif eğilimiyle alakalı bir tercih değil, başlı başına bir hassasiyet.

bir yanıyla da çocuklara sesleniyor; “hem bünyeleriniz süte hassas hem de devlet elinden süt içiyorsunuz. beleş her şeye böyle atlarsanız daha çok hastanelik olursunuz siz!” demeye getiriyor.

bu açıklama taa eskilerden bir devekuşu kabare (deliler) skecini hatırlatıyor bana. akpınar, apartman toplantısında kaloriferlerin yanmadığından dert yanıyor ve “dün soğuktan bir kedim öldü!” diyor. alasya: “kediniz soğuktan değil cimrilikten öldü beyefendi. 16 tane kediye ayda 125 gr et verirseniz kediler umumiyetle ölürler..”

akpınar cevaplıyor: “hepsine eşit et veriyoruz, niye biri ölüyor?”

demek ki kedilerde de bünye hassaslığı oldukça dikkat çekiyor.

*

mesela dinçer:

“zehirlenme vakası yok. çocukların bazılarının süt içince midesi bulanmış.”

lütfen şu açıklamanın naifliğine, çocuksuluğuna bakar mısınız? ay.. içim gıcıklandı, yerim ben bakanımı.. milli eğitim bakanı değil, “hafize ana” adeta. çocukları böyle bir savunmacı, kollayıcı yaklaşım, böyle bir baba şefkati..

bakanımız haklı, çocuk bu sonuçta: şeker yer dişi dökülür, süt içer midesi bulanır, har vurur harman savurur garip bir mahlukat.

bakanımızın açıklamasından çıkardığımız bir önemli sonuç da şu; öylesine gelişmiş bir sistemdeyiz ki midesi bulanan çocuklarımız bile hemen hastanelere sevk ediliyor, anında doktorlara teslim ediliyorlar.

hem de arınç’a göre sütü ilk kez okulda içebilecek kadar yoksul olan bölgelerde.

yanlış anlamayın, bu okula giderken asma köprülerden düşen, okul yolunda soğuktan ölen, yanlış tedaviden sakat kalan çocukların yaşadığı ülke değil.

bakanlarım maşallah bambaşka bir ülkede yaşıyorlar. işleri yoluna bi’ koysunlar inşallah bizi de yanlarına aldıracaklar.

biraz sabır.

şüphesiz onlar en iyi bakanlardır.

devlet “süt gibi manita” dağıtsa, alayımız aids’ten kırılacağız demek ki..

*

bitti mi?

bitmedi.

bitmez..

*

*

çocukların yalnızca kafası karışık bile olabilir..

çocuk bu sonuçta.

“epic rap battles of history”

sular kesik özet geçeyim: tarihten veya yakın geçmişten iki karakteri alıyor ve rap usullerinde kapıştırıyorlar. nice peter (ince peter) ve epic lloyd (ünlü lloyd) yapıyor bunu. youtube’da efsane bir seri haline gelince de sağdan soldan yarı-ünlüleri videolarına dahil ediyorlar.

şimdi, “ne lan bu g.tüm gibi” diyecek olan insanların varlığından haberdar olduğum için işleri gönlümce övemiyorum; ama vallaha güzeller bak. göndermeler falan zekice. tabii bizim pek tanımadığımız, abd’nin yerel tatları da var aralarda; abd’deki herhangi bir şey ne kadar yerel olabilirse yani..

en beğendiklerimle, olayın şöyle bi’ kabasını aldım. neden? çünkü büyük olayların kabasını almada bir dünya markasıyım..

bi’ bakın bence..

*

justin bieber vs beethoven

*

mario bros vs wright bros

*

einstein vs stephen hawking

*

darth vader vs hitler

*

columbus vs captain kirk

*

michael jackson vs elvis presley

*

sitelerinde tüm videoları var. al.
direkt youtube üzerinden al.

*

i’ll be stretching out the rhyme
like gravity stretches time..

*

ev ödevi:

gece uyumadan önce bir düşün
fatih vs atatürk..
olur mu?
olursa, tutuklanman veya vurulman kaçıncı günde olur?

millet olarak bazı şeyleri çok büyütüyoruz. böyle bir abartma huyumuz var. hatırlarsınız, 2 temmuz 1993 yılında sivas’ın gözde otellerinden madımak‘ta bir yangın çıktı. (belki de elektrik kontağından yani, ne biliyorsunuz?)

37 kişi yanarak öldü. bunlardan 2′si mü’min ve ateşle oynamayı seven kardeşlerimizdi. 2′si ise otelde çalışan maaşlı arkadaşlardı.

geri kalan 33 kişi ise; dinsiz, laik, demokrat, yazar, müzisyen, tiyatrocu, şairdi;

yani zararlı ne kadar şey varsa oydular..

dün bir haber vardı gazetelerde, belki görmüşsünüzdür:

“.. sanık Yılmaz Bağ’ın, Sivas katliamının yaşandığı 2 Temmuz 1993’ten 14 gün sonra evlenmiş. Dünkü duruşma sonunda mahkeme, esas hakkındaki görüşlerini hazırlamak üzere dosyanın iddia makamına verilmesini kararlaştırarak duruşmayı erteledi..

.. sivas katliamı sanıklarından İhsan Çakmak’ın arandığı dönemde 2007 yılında İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde çalıştığı, Amasya’da asker olarak görev yaptığı ve 2000 yılında ise ehliyet aldığı ortaya çıkmıştı..”

haber kaynak.

öncelikle, başbakanımız “çakılı ilah rte” söylemeden ben söyleyeyim;

bu “sivas katliamı” lafına hiç katılmıyorum. ortada bir katliam falan yok, he bir olay var, bir vaka var. bundan sonra o meseleyi sivas olayı ya da ne bileyim kestirmeden “sivas şeysi” diye anarsak isabet buyurmuş oluruz.

katliam falan diyip de mü’minlerin aklını bulandırmayın.

BÖYLE HABERCİLİK OLMAZ !

haberde rahatsız edici bir diğer şey de; mesela o sivas şeysinin firari sanıklarından yılmaz bağ’ın olaydan 14 gün sonra evlenmesinin mesele edilmesi.

yahu adam evlenmiş yuva kurmuş, aydın yakma, yazar kızartma işinden vazgeçmiş; sevinip tebrik edeceğinize, “yok efendim korunmuş muymuş, yok efendim kollanmış mıymış..” yok efendim.. efendim?

şimdi yılmaz bağ’ın karısı bu haberleri okuyunca üzülmeyecek mi? hangimiz eşimizden dostumuzdan geçmişimize dair bir şeyler saklamıyoruz ki?

düşünsenize yılmaz akşam evine gidiyor, karısı diyor ki;

“yılmaz seni 33 aydınla bir otelde görmüşler?

ne desin yılmaz? ne yapsın yılmaz? adı yılmaz, kendi yılmaz, firari sanık bebeğim yılmaz..

“ya kim uyduruyor bunları allasen.. benim bi’ allah işim vardı, o nedenle oteldeydim.”

lütfen özel hayata biraz saygı. hepimiz gençliğimizde hatalar yaptık, hepimiz çocukken yazar yaktık, şair yedik..

İHSAN NE YAPSIN ARKADAŞIM ?

bir diğer hakkı yenen sanık da ihsan çakmak..

ne yapmış ihsan çakmak, 2007 yılında belediye’de çalışmış..

ee n’apsın adam dilensin mi?

o zaman da diyorsunuz ki git bir iş bul çalış. çok adisiniz.

ayrıca 2007 yılı belediyesinde çalışılır hacı. biraz 3 numara bıyık biraz da inşallah’a maşallah’a bakar.

belki de sokakta gezen iki encümen ihsan’ı görüp;

“aa bu tam bizim tipimiz değil mi lan?”

“tam belediyelik bir model.. inşallah inşallah..”

diye zorla tutup kolundan götürmüştür. ihsan’ın yapabileceği bir şey yok.

amasya’da askerlik yapmış, ehliyet almış. aman ne büyük olay! ne büyük gazetecilik..

ee benim bacanağım, yılların tombalacısı küçük ekrem de ehliyet aldı, askerlik de yaptı.. hem de ısparta’da..

onu neden yazmıyorsunuz?

onu da yazsanıza, efemine basın.

*

"merdivende üç şair"

BU AYIP AZİZ NESİN’E YETER !

he kaldı ki bu sivas şeysiyle ilgili suçlanacak birisi varsa o da aziz nesin’dir.

arkadaş, orada binlerce inanmış, müslüman kardeşimiz toplanmış,

halka “müslüman kamuoyuna” diye bildiriler dağıtılmış,

polis destek oluyor, asker izliyor, itfaiye erleri seni atıp tutuyor,

belediye başkanı temel karamollaoğlu mü’minlere “gazanız mübarek olsun” diye çığırıyor, otel yakılıyor..

ee öleceksin abi artık..

oradan kurtulmanın alemi yok.

laiklik, aydınlık da bir yere kadar..

*

sonra ne oldu ?

sonra şöyle oldu,

mü’min belediye başkanı,

inanmış adam temel karamollaoğlu,

refah partisinden milletvekili oldu..

+ ehliyet aldı.

sakalı kesti, üç numara bıyığa abandı.

*

*

sivas katliamı belgeseli – can dündar  (daha iyi bir işin yoksa izle, lütfen..)

şüphesiz, ondan alınacak nice dersler vardır..

“Nereye çıkacağını bilmediğin bir deliğe girmenin garip sonuçları vardır.”

– Ricardo Dominic,  ‘Kırgız Türkleri’

Eğer duvarları camdan bir odadaysanız, ahlaklı olmak zorundasınız.

Duvar, sanılanın aksine özgürlüğü kısıtlayan değil; özgürlük alanı yaratan bir yapıdır.

Batı-berlin ile doğu-berlin duvarla ayrıyken birbirinden, kendilerince özgürdüler.

Ama yanlış anladık bunu;

doğudakiler batıya, batıdakiler doğuya geçemiyor diye özgürlüğün kısıtlandığını sandık.

Büyük bir özgürlük kazancı gibi sunuldu ve yıkıldı güzelim duvar.

Oysa onlar; kimsenin bir diğerinin özgürlüğünü gaspetmesine olanak tanımayacak ar saklayan, bebek tenli bir duvar örmüşlerdi.

Yıkıldı gitti yazık..

O duvar camdan olsaydı; her şey çok farklı gelişirdi.

W. Benjamin londra’da bir oteldeyken kapılarını asla kapatmadan hayatını sürdüren tibetli rahiplerle aynı katta kalmaktadır. Onlara hayran olur.

İlerleyen zamanlarda buradan esinle şöyle bir sözü vardır;

“camekandan bir odada yaşamak; işte kusursuz bir erdem”

Oysa aynı katta tibetli bir oğlancı olsaydı?

Ve kapısını hiç kapatmasaydı..

Bu sonsuz özgürleştirici erdem ve bu mükemmel eylem,

oğlan inlemeleri ve tibetlinin devinimlerinin gürültüsü gene erdemle mi anılırdı acaba?

Otelin o katındaki asıl paradoks şudur ki;

+

kendini,

duvarla çevrili bir yere kapatmak ve dışarıya açılmamak;

-aynı zamanda-

dışarıyı;

duvarla çevrili bir yere kapatmak ve kendine açılmak

demektir.

Biz aslı olmayan bir alışkanlıkla duvarlar arasında kalan ve öbür tarafa göre daha küçük hacimli olan yere ‘içeri’ deriz. ‘içeri girdim, içeri atıldım, içeride’ gibi..

Oysa bizim bulunduğumuz nokta her zaman dışarısıdır. İçerisi, diğerinin durduğu yerdir.

Tavşanla alice‘i hatırlarsınız;

alice tavşanın hangi kapının arkasında olduğunu , ses yordamıyla buldu ve kapının önüne geldi. kapıyı çaldı sonra açmaya çalıştı. ama kapı kilitliydi…

tavşan bağırdı:

T: neden kapıyı çalıyorsun?
A: çünkü içeri girmek istiyorum.
T: neden?
A: çünkü yanına gelmek istiyorum.

tavşan kapıyı açar;  içeri girer.  alice’in tam yanında durur.

T: işte; şimdi içerdesin. (lewis carroll – alice’s adventures in the wonderland)

+

Tavşan camla çevrili bir odada olsaydı yine de o kapı çalınır mıydı?

Alice içeri girmek ister miydi?

İçerisinin nasıl bir cehennem olduğunu merak eder miydi?

Nasıl ki dünyanın en özgür alanları ardı görünmeyen duvarlarla çevriliyse;

insanın en özgür alanları da benzer duvarlarla çevrilidir.

Kişiliğimizin en özgür kalabildiği yerlerdir onlar.

Kendine duvarlar örmekten bahseder yazarlar.*

Başkası görsün istemeyiz, görülme isteğimiz yoktur.

Bizimdir orası, diğerlerine kapalıdır.

+

‘Birinci tekil şahıs’ın;

hem en tekil

hem en şahıs

hem de birinci

olabileceği tek yerdir.

Eğer herşeyin mümkün olduğu bir yer varsa; orası mutlaka kalın duvarlarla çevrili bir yerdir.

Tıpkı odam gibi.

Eğer başka bir dünya gerçekten mümkünse, ancak duvarların ardında mümkündür.

Tıpkı odam gibi.

*:

(kendini diğerlerinden korumak kadar; diğerlerini de kendinden korumak içindir bu duvarlar.

Özgürlüğümüzü korumak ve diğerlerini bizim özgürlüğümüzden korumak..

Çünkü özgürlük çok tehlikelidir.

Hem özgür olan için tehlikelidir; hem de diğerleri için.

Özgürlüğün kaynağı olan duvarlar, bunun tehlikesini savuşturmanın da teminatıdır aynı zamanda.

Hapishaneler, özgürlüklerini doyasıya kullananlarla doludur.

Tehlikeli özgürlüklerin, özgürlüklerini diğerleri için tehlikeli şekilde yaşayanlarla aynı yerde tutulması içindir.

Orada tutulan özgürlükler, dışarıda bizi, içeride onları özgür kılar.)

Aslen duvar; ardında her şeyin ‘olabileceği’ ama hiçbir bok olmayan bir şeydir.

Duvarın tüm vaadi budur.

Duvarın hangi yanındaysanız; asıl olay mutlaka diğer tarafta dönüyordur.

Oysa camdan bir duvar  süstür, bir dekordur yalnızca.

Camdan bir duvarın herhangi bir vaadi olamaz.

+

Devekuşu gibidir camdan bir duvar;

türünün en önemli özelliğinden yoksun bir gudubettir.

+

Bir hocam “özgürlüğünün sınırı, bir başkasınınkinin sınırına değdiği yere kadardır” derdi. O zaman öyle kalın duvarlar lazım ki bize; diğerlerinin özgürlükleri çarpıp geri seksin.

Öylesine bir yalnızlık lazım ki; kimsenin özgürlük alanının gölgesi bizimkinin üzerine düşmesin.

Yalnız ve dört duvar arasında.. Bir insan daha özgür olamaz.

Bir duvarın üstünden atlayabiliyorsanız, o duvar değil bir harabedir ancak.

Kapısı olan bir duvar, kötü bir şakadır muhtemelen.

Yüce bir duvar; çin seddi; özgürlükleri korumak için yapılmıştır ve bu özgürlük tutkusu öyle bir kudrettedir ki; uzaydan bile görülebilen devasa bir duvar çıkarmıştır ortaya.

Aynı muhteşemlikteki bir diğer duvar benim odamın duvarıdır.

Uzaydan görülemez ve bu beni çok mutlu eder. Tabi muhteşemliği yalnızca kapısı kapalı ve kilitliyken ortaya çıkar.

Eğer kapısı açıksa, orası; bırakın bir özgürlük alanını, oda bile değildir.

Bir çıkıntıdır en fazla, beton yığınları arasında bir ayrıntı.

Oysa kapı kapanıp da, anahtar kilitte bir tur döndü mü; dünyanın en muhteşem, en özgür, en yalnız, en yaratıcı, en ayrık yerine dönüşür birden. Dünyanın merkezine ve diğerlerinin bilmediği gizli bir yere dönüşür.

Evrenin bir sırrı varsa eğer, mutlaka duvarlarla çevrili bir yerdedir.

Tıpkı odam gibi.

Benim için ne denli önemli olduğunu ve eğer istersen, özümde var olan kişinin yaratıcısı olabileceğini bilmeni istiyorum. Yalnızca sen, maskemin altında olanı görebilirsin. Yalnızca sen beni, ürkü, kuşku ve yalnızlıktan oluşan karanlık dünyamdan kurtarabilirsin. Bu nedenle ne olursun yanımdan geçip gitme. Bunun senin için kolay olmayacağını biliyorum. Çünkü değersizlik inancı, güçlü duvarlar örer. Sen bana ne denli yaklaşırsan, ben de bilinçsizce o denli kaçabilirim. Görüyorsun, en çok gereksinme duyduğum şeye karşı savaşıyor gibiyim sanki.

Ama sevginin duvarlardan güçlü olduğunu söylerler. Tek umudum da bu. Öyleyse, güçlü ama sevecen ellerinle yık bu duvarları. Sevecen ol, çünkü içimdeki çocuk çok duyarlıdır ve duvarların gerisinde büyüyemez. Öyleyse vazgeçme. Sana gereksinmem var.

(charles c. finn – don’t be fooled by me)

Ve sevgililer,

birbirlerinin duvarlarını;

sevgiyle ve itinayla,

benzeri görülmemiş bir tutku ve inatla,

beyin ameliyatı yapan bir cerrahın ihtimamıyla,

saniye saniye,

dakika dakika,

an be an,

yıkarlar.

+

Oysa birisinin yoğun ve yıllar süren bir emek sonucunda ördüğü duvarları yıkıyorsanız;

ona özgürlüğünü koyabileceği duvarlarla çevrili başka bir yer vermelisiniz.

Mesela kendinizinkini..

Ona başka bir yerde özgürlük alanı yaratabilmelisiniz;

mesela sizinkinin yerinde..

er geç, onun özgürlüğü sizinkinden, sizin özgürlüğünüz onunkinden çalacaktır.

+

Duvarın, feodalizmi olanaklı hale getirdiği ve rejim olarak kurduğu söylenir.

Yıkılan duvarların da, köleci üretime döndürmesi şaşılacak bir şey değildir.

+

Ortak yaşam; sürekli ve galipsiz bir toprak savaşıdır.

En moderni bile, feodal yasalarla çalışır.

Galipsizdir çünkü; galibin de zaferini ilan ve ifşa edebileceği bir alanı kalmamıştır..

İnsanlık ayıbıdır diye yıktılar berlin duvarını.

Oysa insanların ayıbı başkalarının duvarlarının ardındakini

-merak

ve

gasp-

etme isteklerindedir.

Duvar ve ardı, ayıp değildir.

Ayıp, siz duvarın hangi tarafındaysanız, mutlaka o taraftadır.

Oysa ayıpsız, özgür bir dünya mümkün..

+

O zaman öyle kalın duvarlar lazım ki bize; diğerlerinin özgürlükleri çarpıp geri seksin.

Öylesine bir yalnızlık lazım ki;

kimsenin özgürlük alanının gölgesi bizimkinin üzerine düşmesin.

Yalnız ve dört duvar arasında..

Bir insan daha özgür olamaz.

şimdi, başından başlayalım jimmy kimmel amerikalı bir komedyendir ve doğal olarak pek de komik bir insan değildir.
pek çok programını “sırada matt damon vardı ama malesef vaktimiz kalmadı..” diyerek kapatır.

matt damon’la testis geçer..

bir gün matt damon, jimmy’nin programına gelir ve babayı alır;

*

bu olaydan sonra sarah devreye girer. sarah silverman genelde azınlık espirileri yapan başka bir amerikalı komedyendir ve bir dönem jimmy ile manitadaşlık yaşamışlardır. bir gün matt ve sarah; jimmy’den intikam almaya karar verir.

videoyu izlerken matt damon’ın canlandırmalarına dikkatlice bakıp, daha sonra evde de deneyebilirsiniz.

sarah silverman – i’m fucking matt damon

*

olaylar bununla da kalmaz; bu hakareti kendine yediremeyen jimmy, holivut’taki bütün dostlarını yanına toplar ve bir intikam videosu çeker;

bu intikam videosunda diaz ve pitt bonus. diaz bana, pitt size..

jimmy kimmel – i’m fucking ben affleck

tarihin en tiksinç çiftlerinden biri.. kot şortlara değinmiyorum bile..

*

hepsi tamam da, bu ney la..

gangsta mısın gavurun kızı..

*

bak hala:

sevgililik işinde tutunamayanlara adanmıştır..

namaz kılıyordu babası,
her gün beş kere;
o dört yaşındaydı daha..
beş erkeğin altına girip
inliyordu her gece,
otuz dört yaşına vardığında.

olur olmadık zamanlarda
babası  geliyor aklına
ve beliriyordu aynada;
sağında diş fırçasıyla jiletinin
ve yaşlanmış suratının hemen yanında.
aldırmadan babasına,
sürüp sürüştürdü boyasını
saçını alelacele toplayıp
açtı, terden erimiş
plastik tokasını;
kül kokan siyah saçlarına taktı.
çıktı caddeye,
beklemeye koyuldu.
kapıdan dışarı çıkmadan daha
hazırdı vermeğe
arabasıyla önünde duran ilk erkeğe:

bir postası kırk milyon
- milyon olur mu hiç?
- pardon, lira.

kırk liraydı vajinası için
ortalama yarım saatlik kira.

yine de kendi sayılmazdı ev sahibi
üst kullanım hakkı elinde olsa da,
arazinin asıl sahibiydi pezevengi.
babasından sonra ve kiracılarından önce,
hayatının tek gerçek erkeği.

-hani fahişe aldatamazdı onu da,
aldatırdı herkesi-

bir keresinde dinlememişti de sözünü,
nurdan’la sinemaya kaçmıştı;
ve hemen ertesi günün sabahı
hayatının erkeği,
tek bir yumrukla kaşını açmıştı!

cadde bomboştu bugün
koskoca altmış dakika
yani yaklaşık seksen lira,
bom-boş bekledi..
babasını düşünüp
ardı ardına altı sigara içerek.

tam yakıyordu ki yedincisini,
arabamı yavaşlatıp durdum önünde,
sağ camımı indirdim,
suratı belirdi içeride.

bilmeseydim yaşını
en az elli senedir yaşadığını söylerdim,
ve amacım onu kiralamak olsaydı
aynen basıp giderdim.
ben satın almaya gelmiştim.

ağzı leş gibi sigara kokuyordu,
bana eğlenmek isteyip istemediğimi sorarken
morarmış memelerini,
gözüme gözüme sokuyordu.

eğlenmek isterim,
gecesi ne kadar?

dedim.

– bir postası kırk milyon!
- milyon olur mu hiç?
- pardon, lira.

fahişelerden de altı sıfır atıldı zira.

önce şöyle bir öne arkaya baktı,
sonra bana:
tanımadı.
nazlı nazlı bindi arabaya.

araba tümseklerden geçtikçe memeleri sallanıyordu;
ve kim bilir kaç farklı erkeğin imzası morluklar üzerlerinde,
kafamı zonklata zonklata dalgalanıyordu..
tuttum kendimi
ve sordum;

- nerede yapacağız bu işi,
belli bir yerin var mı?

- istersen bir odaya gideriz ama;
bu arabanın arkası,
gideceğimiz odadan dar mı?

rahatsız oldum sözlerinden
başka yöne bakmadan beni izliyordu
belli belirsiz bir yılgınlık geçiyordu gözlerinden,
babasını düşünüyordu muhakkak
içindeki yorgunluğa sığınarak,
babasını düşünüyordu kaltak!

bitkin ama kudurmuştu gözleri,
hırslı ama yorulmuş.

biliyor musun,

arabaların önündeki çocuklar kazaya,
arabaların arkasındaki kazalar çocuğa neden olurmuş.

gülmedi,
yaptığım şakayla ilgilenmedi,

gel öyleyse dedim
benim evime gidelim,
her on dakika başına,
bir posta parası veririm.

değişti bakışları
aklınca bir hesap yaptı
ve unuttu babasını.

parayla motive olan elleri
titreyerek kalktı tüysüz bacaklarından
vitesin üzerindeki ellerimde gezdi,
iyice sarhoş olmasam
katlanılır şey değildi.

ittirdim öte kenara
şaşırdı;

pardon sevgilim!

beni sapık sanma ama
dedim,
oynaşmak yok
durana kadar araba!

elleri kucağında
tedirgin edici bakışları üzerimde
aklı parada
ve memeleri aynı çıplaklıkta geldik eve.
içki sordu
onun için bu gece,
kendi kanından başka içecek yoktu!

ittirdim omuzlarından sertçe,
geri geri gitti
sandalyeye takıldı
ve yere yuvarlandı.
gözlerinde şaşkınlık
gözlerinde derin bir korku vardı;

ne yapıyorsun?

diye bağırdı
yüzümden ayırmadan gözlerini
telefonuna davrandı;

bir tekmede hem telefonu
hem de burnunu kırdım!
hızlıca kollarını tuttum
eğilip yanına vardım,

halıya sıçramış kanını gösterdim:

bak!

dedim,

fahişelerin;
ve bu özel gecenin favori rengi,
kusura bakma ev telefonu kesik,
arayamayacaksın o pezevengi!

fakat o yere bakmadı,
gözlerine doldu yaşlar
ama tastamam akmadı:

bakıyordu duvara,
duvara asılı tabloya
tablodaki adama,
bakıyordu fahişe,
donuk bir gülümsemeyle poz vermiş
beyaz bıyıklı babama.

dedi ki hayretle: sensin!

bunda şaşılacak bir şey yok
günahlarının bedelini ödeyeceksin!
babamız böyle isterdi
ve de böyle olacak;
kırk liraya sattığın bedenini
sevgili kardeşin oyacak!

nihayet ağlamaya başladı;

yirmi senedir ortada yoktun,
bana baksaydın da satmasaydım kendimi;
ben ne kadar suçluysam,
sen de o kadar suçlu hissetmelisin kendini!

evet dedim,
hissedeceğim.
ama önce seni küvete götürüp
memelerinden başlayarak
derini yüzeceğim!

ellerini arkadan bağladım
ve ağzını kapattım bulaşık beziyle.
küvete taşıyıp fahişeyi,
tuttum bıçağımı ateşe,
değerken derisine
bıçağım ondan mikrop kapmasın diye!

bismillah çektim
ve yavaşça yüzdüm derisini..
ağladı bayılana dek
ve bir daha ayılamadan da öldü,
göremedi gerisini..

vücudunu parçaladıktan sonra
babamın resminin yanına,
gözlerinin tam hizasına
astım kellesini;
izlesin de utansın,
izlesin de tövbe etsin,
izlesin de arınsın diye günahlarından;

ve babam huzurla uyuyabilsin diye..

namaz kılıyordu babası,
her gün beş kere;
o dört yaşındaydı daha..
beş erkeğin altına girip
inliyordu her gece,
otuz dört yaşına vardığında.

bir yanda babamın
bir yanda ablamın kellesi,
ve ablamın boynundan
parkeye damlayan kanın sesi;

dinleyerek,
dua ettim allah’a:

onun günahlarını affet,
benimkilere kafanı yorma!

—————————————————-

*

meraklısına not:

bu serbest nazım, çok didaktik (lise ve dengi okullar için müsamere denemesi) ve veri sipesifik şiir-öyküyü yaklaşık iki yıl önce çok kızdığım bir kadın ve onun geleceği hakkındaki düşüncelerimden yola çıkarak yazmıştım. bir kaç ay sonra da sinirim yerini acımaya bırakmış ben de gönül rahatlığıyla yayınlamıştım. uzun vadede yanıldığım ortaya çıkabilir ama şu bir kaç gün içerisinde etiyle kanıyla hayali bir kahramanın tüm özelliklerini barındıran bu kadının, çizdiğim hayali rotada gerçek darbeler yiyerek ve emin adımlarla ilerlediğini gördüm. yazık..

bazı şeyleri değiştirmek için çabalarsınız ve bu bazı şeyler yerinden gram oynamaz ya; insan o zaman ne o bazı şeylere, ne verdiği emeklere ne de harcadığı zamana üzülüyor. büyük bir beceriksizlik hissi; ya da nasıl desem avuçlarının arasından kayıp gitme hissi. böyle bir şey işte. dümdüz ve alabildiğine bir beceriksizlik. ya da, büyük bi’ yıkma, bozma becerisi. onu kuyudan çekmek için uzattığın elin kayması ve kuyudan aşağı doğru düşerken gittikçe belirsizleşen bir yüz. acı olan kısmı ise vücudun suya düştüğünü duymanızdan çok önce kendinize sunduğunuz bir ‘belki’; “hiç elimi uzatmasam, kendi kendine tırmanıp çıkardı belki..”

ayrıca bkz: sezai quote’ları

çok seneler önce, almanca öğrenmeye başladığım ilk yıl. der‘i biliyorum daha die‘ye das‘a bile geçmemişim, o derece uzağım olaya. tek bildiğim almanca cümle: “du bist meine lokomotive andreas.”

almanca dersi başlamasına yakın, yanımdaki hain (içimdeki düşman) bana gazı vermeye başladı: “oğlum almancacının doğum günüymüş bugün, kutla, kadının hoşuna gider..”

ilk başta karşı çıktım ama etraftakilerin de ufak ufak gaz vermesiyle kıvama gelmeye başladım. öğle hocaya iyi gözükmek, kredi kazanmak gibi bir gayem de yok, motivasyonum %100 embesillik.

bu esnada, almancacı hanım abla sınıfa girdi. herkes ayağa kalktı ve oturdu. ben, oturmadım, proje aklıma yatmış (aklıma s.çayım), hocanın doğum günü kutlayacağım..
kutlayacağım da, almanca nasıl doğum günü kutlanır onu bilmiyorum, işin aslı almancaya dair hiçbir şey bilmiyorum..

yanımdakine döndüm: “oğlum almanca, doğum gününüz kutlu olsun nasıl söyleniyor?”

-gülüşmeler-

bu sırada, hoca da direk gibi ayakta kalmam nedeniyle olsa gerek “nedir evladım sıkıntın?” der gibi kesiyor beni.

yanıt hemen geldi: “arschloch!”

- gülüşmeler-

hiç sorgulamadım bile:

“hocam!” diye seslendim (‘hocam’ın, öğretmenim’in bile almancacası yok!), hoca bana döndü; gülümseyerek bağırdım:

“hocam, arschloch !”

sınıftaki herkes gülmeye başladı.
almancacı ufacık bir süre “ben senin ananı … “ der gibi baktı bana. sonra olayda bir saçmalık olduğunu ve gerçek kurbanın kendisi değil ben olduğumu anladı sanırım,
sertçe “otur!” dedi.

oturdum.

- günler sonra -

öğrendim ki aslında o gün, almancacının doğum günü bile değilmiş..

müfredat nedir zaten, sözlük anlamı: bir bütünü oluşturan ayrıntılar, etimolojik olarak da fert ile kökteş. işte bu “milli güvenlik” denen ayrıntı, çok gereksiz ve çoğu kez içeriği tamamen 50’lerin faşizan ve militer zırvalarıyla dolu bir çukurdu.

derslere kah selametçi müdürler kah faşist muavinler kimi zaman da direkt ordudan rütbeliler giriyor ve hepsinin yorumuna göre içerik şekil alıyordu..

ulusal ekonomiyi ve ulusal bütünlüğü çağdaş bir zaruret olarak gören benim gibi birisi için bile “milli güvenlik” dersi denen şey, en iyi haliyle patates kafalı gençler yetiştirmekten öte başka bir şeye hizmet etmiyordu.

kaldırılması her halükarda hayırlı oldu. yalnız bunu söylerken, savunurken; yani kısaca “demokratlığın gerekleri”ni yerine getirirken, “yetmez ama evet” benzeri bir tatlı su oportünizmine de düşmemek lazım. akp’nin niyeti; neredeyse her icraatıyla ortaya koyduğu üzere ne faşist algıyı yıkmak ne de demokrat gençler yetiştirmek. zaten partinin genel başkanı ve başbakanımız da bu hafta açıkça derdini dile getirdi:

“dindar gençler yetiştirmek istiyorlar..”

bunu söyleyen, laik bir ülkenin demokrat olduğunu savunan başbakanı. bu sözüne, doğal olarak tepki gösteren muhalefet liderine de şöyle cevap veriyor:

“senin hedefin bu değilse bilemem. sayın kılıçdaroğlu, sen bizden atesit bir nesil yetiştirmemizi mi bekliyorsun?”

bu anlayışın, sarı saçlı ve mavi gözlü bir nesil yetiştirmek için çabalayan nazizmden ne farkı var, o da ayrı bir tartışma konusu..

gerçekten demokrat olduklarına inandığım insanların da “yetmez ama evet” dalgasından beri düştükleri bir yanlış var kanımca; bu amacı belli hamleleri birer demokrasi kazanımı gibi görmek. bu kendi kalene sürekli gol yerken, “en azından bol gollü bir maç oluyor” diye sevinmeye benziyor. verilen savaşın sokağımıza ulaşan kısımları bizim işimize yarıyor olabilir; ama bunlar geçici kazanımlar. bu savaş nihayete erdiğinde, sokağımızda “farklı olana” yer kalmayacak.

müfredat; bir bütünü oluşturan ayrıntılar.

bir de mesela şöyle bir “ayrıntı” var: “din kültürü ve ahlak bilgisi”.

bu demokrasi işinde biraz samimi olan insan en azından iki dersi birlikte kaldırırdı. 19 mayıs kutlamalarının askeri yapısını ve eziyet haline dönen uygulamalarını kaldırırken samimi olan insan; tekmil kadro, kutlu doğum haftalarını bir din devrimi havasında ve devlet eliyle kutlamazdı sanırım.

üstelik iş demokratlıksa; daha en başından din kültürünü ve ahlakı birbirinden ayırmamız gerekmez mi? gençlere; ucunda alevler içinde yanacakları ilahi bir ceza veya 33 yaşında olup manita üstüne manita kütürdetecekleri ilahi bir ödül sunmadan, ahlaklı olmalarını öğretemiyorsak, neyi öğretiyoruz ki?

iyiliğin, temiz ahlakın en büyük olayı, içsel ödüller dışında başka hiçbir beklenti gözetmeden yapılmasıdır. erdem olarak anılmasının sebebi budur. cennete gitmek veya cehenneme düşmemek için edinilen ahlakla belki yüksek yerlere gelebilirsiniz, hatta nice örneklerin teyit ettiği gibi belki başbakan bile olabilirsiniz;

ama sonunda temiz ahlaklı dürüst biri, iyi niyetli biri, kısaca iyi biri olmaktan fersah fersah uzaklaşırsınız.

müfredat, yani bir bütünü oluşturan ayrıntılar..

siz demokrat değilsiniz, temiz ahlaklı hiç değilsiniz; “dindar genç” sizin ağzınızdan çıkar çıkmaz bir küfür gibi geliyor bana.

eğer bu ayrıntılarınızla oluşturduğunuz bütünde demokrasi kırıntıları varsa bile; badem bıyıklarınızın, sünnete uygun kesilmiş sakallarınızın içinde kayboluyor.

sizin demokratlığınızı yiyene de..

ne diyeyim,

afiyet olsun..

dominic corp. olarak yaptığımız araştırmalarda şu sonuca vardık; anneniz hariç, orospu çocuğu olabilirsiniz. hatta araştırmamız gösterdi ki bir kısmınız olmuş bile. ekstra bir uğraşa, gayrete gerek de yok! aynen devam..

“ne yapsam içimdeki iyiliği atamıyorum; tam bir orospu çocuğu olamıyorum” mu diyorsunuz?

o zaman neden dominic corp.’un altı maddelik sihirli reçetesini uygulamıyorsunuz?
işte bugün, -hala olamadıysanız- orospu çocuğu olmak için elinizde büyük bir fırsat var.

yıllar süren uğraşların sonucunda geliştirilmiş bu maddeleri uygulayın; orospu çocukluğunun bayrak taşıyanı, lider markası olun!

1.

insanların acılarından, kederlerinden zevk alın. başarılarına üzülün, kıskanın. ve asla ama asla; bu duygularınızı yüzlerine söyleyecek cesareti göstermeyin!

yılan, sürünebildiği için yılandır!

2.

ne yaparsanız yapın; kendi hesabınıza yapın. en önemli konularda bile, kendi küçük çıkarlarınızı gözetin.

dünya yanarken; yedek yangın tüpünüzü iyice saklayın..

yeni bir dünya kurulur, sizin ona ihtiyacınız olur.

3.

yaşamınızı komplekslerinizin eline bırakın. bu orospu çocukluğuna giden en kestirme yoldur. unutmayın; kimse sizden iyi, akıllı, zeki, güzel, yakışıklı, iş bitirici, iş bilir, karizmatik, pratik olamaz.

olur gibi duruyorlarsa bütün çiğliğinizle üstlerine yüklenin! bu şehrin iki mükemmel insana ihtiyacı yok!

siz ona yetersiniz.

4.

her insanın zayıf tarafları vardır; her insanın gedikleri, sökükleri vardır. onları bulmakta uzmanlaşın. olabildiğiniz kadar dost gibi görünerek o söküklere parmağınızı sokun, eşeleyin ve delikleri büyütebildiğiniz kadar büyütün.

işte onun fiyatını yarıya düşürdünüz!

şimdi istediğiniz gibi alır, oynayabilir sıkılınca çöpe atabilirsiniz.

unutmayın; o ezik zavallı sizin için yaşıyor!

5.

samimiyetten uzak durun! samimiyet bulaşıcı bir kanser türüdür! geçmişinizden gelen bir atavizmle bazen içinizden samimi olmak gelebilir. sakın ha! bu oyuna kanmayın.

samimiyet sıradan insanın işidir, siz özelsiniz. samimi olma isteği artarsa doğru evinize gidin ve ağlayın. nasıl olsa bunun acısını başkalarından misli misli çıkaracaksınız.

sizin bir göz yaşınız diğerlerinin bir aylık çilesine bedeldir. içiniz rahat olsun..

6.

kendinizden üçüncü tekil şahıs olarak, mümkünse isim ve soyadınızı birlikte kullanarak söz edin. onlara aşık değil misiniz?

gösterin öyleyse..

*

yeni başlayanlar için not: 42 çeşit orospu vardır; en tehlikesizi para karşılığı seks yapandır. annelerinizi sevin.

*

meraklısına not: bir başka ‘dominic corp.’ ürünü için lütfen tıklayınız:

ilişkimi nasıl kurtarabilirim?

mesaj bu kadar basit aslında. bunu yazmak yeterli. ama sosyal medya öyle bir bela ki, “yeterli” denen şey, sadece “bayağı”nın sözlük karşılığı. sağır sultan’ın bile duymadığı bir aktivite; aslında boşu boşuna gerçekleştirilmiş bir aktivite demek.

görmek için gezmek, bilmek için gezmek, eğlenmek için gezmek, gezmek için gezmek; ama en çok da paylaşmak için gezmek; “yaptım” diyebilmek için yapmak; “yaşadım” diyebilmek için yaşamak.. başka bir gerçeklik varsa dahi, ancak “offline bir dünya”da mümkün.
konuşma boyunca “+” işereti ile mimlenen, gtg olarak bilinen bir dosttur. “-“ mimi de benim. eksi yani. komple eksi!

***

+ alo, üsta’d?

- alov, n’aber hacı?

+ iyidir n’ossun, döndün sanırım?

- döndüm döndüm, bir buçukta indi uçağım.

+ ee nasıldı tatil? bana biraz dubrovnik’ten bahset, yazıldığı gibi mi okunuyor mesela?

- nasıl olsun işte, yorgunluk. sırf yorgunluk mına ke.. ama bin litre alkol aldım dönüşte, o iyi oldu.

+ niye ya güzel değil miydi?

- yani.. old city güzeldi bi’, böyle 1500’lerden falan olduğu gibi korumuşlar koca şehri. etrafı da 3.5 kilometre boyunca surla çevrili. oradaki manzara güzeldi, insanı başka bir zamana..

+ (sözümü keserek, kolpa bir ilgiyle) hea çok güzel, çok iyi. kuşkusuz sen daha çok insan manzaraları, o yüzlerin ardındaki hikayeler ile ilgili gözlem yapmışsındır, sonuçta bu konuda tam bir üstadsın?

- manitalar diyorsun yani?

+ single ladies.

- vallaha işte normal. pek bi’ numarası yoktu. hardcore katolikler zaten. ayrıca ben de hardcore evli olduğum için en fazla zihnimi tatlı tatlı meşgul ettiler…

+ (bir daha sözümü keserek) zaten evlenmişsin, ne diye yurt dışına gezmeye çıkıyorsun? mantıksız.. check-in yapmadın facebook’ta, göremedik?

- ben sen miyim lan, sudiye’ye kahve içmeye gittiğimde bile check-in yapayım?

+ o protest bi’ tavır abi o bi’ kere. yoksa ben nerelere gidiyorum, değme restoranlara, belçika’lara, fransa’lara.. ama check-in’imi suadiye’de caddebostan’da yapıyorum.

- asi kişiliğini yakından bildiğim için bu tartışmayı fazla uzatmıyorum, gerçi benim asıl derdim de bu zaten. gezdik geldik eyvallah da bak yakın dostumsun, senin bile doğru düzgün gidip geldiğimden haberin yok. ben bu işin pr’ını iyi yapamadım.  şimdi bir yandan dubrovnik gezimi facebook’ta ballandıra ballandıra paylaşmak, sağa sola duyurmak istiyorum; bir yandan da facebook apaçisi olmaktan tırsıyorum.

+ evet, o çok tehlikeli bir iş. aslında en temizi açacaksın oraya “dubrovnik 2011” diye albümü, basacaksın içine fotoğrafları, veryansın alev alsın.

- oha. ben malca olmasın diyorum, sen en görgüsüz, en malca yöntemle geliyorsun. hani diyelim böyle onlarca gezim olsa, hadi albüm açayım, dubrovnik diye başlık atayım.. ulan zaten bi’ dubrovnik’e gitmişim, ondan sonraki albümün adı “göztepe 2012” olursa çok biçimsiz olur.

+ sen check-in yapacaktın abi, en temizi oydu.

- yok hacı, sen beni anlamadın. ben, dubrovnik’e gitmek benim için öyle büyük bir mesele değilmiş sanki her hafta yurt dışına çıkıyormuşum, kafam atınca kendimi prag’da buluyormuşum gibi bir hava yaratmak niyetindeyim. bugüne dek hiç check-in yapmamışım; sonra tak, “umut karacaoğlu @dubrovnik”.. insanlar “ulan bu da ne malmış, ne hıyarmış” diye düşünmez mi? bence düşünür, ben öyle düşünüyorum insanlar hakkıında çünkü..

+ anladım, sen “dubrovnik’e gittiğim bir şekilde duyulsun bilinsin; ama sanki benim hiç s..imde değilmiş gibi olsun” peşindesin.

- heh! aynen. “off gene mi yurt dışı seyahati..” kafasında.

+ o zaman sen asıl şansı kaçırdın abi. oradayken yanındaki birinin facebook’ta check-in yapmasını sağlayacaktın, o yaparken de kendini etiketletecektin.

- oha! teknolojiye gel!

+ tabi abi, ben genelde öyle yapıyorum. gerçi o zaman o arkadaşının arkadaşı olmayanlar yorum yapamıyor.

- ya s.çayım facebook’un bu ayarlarına he. arkadaşının arkadaşı, abonemin dostu, kayınçomun badisi..  eskiden ne güzel basit formülü vardı: “dostumun dostu dostumdur, düşmanımın dostu düşmanımdır” bitti. açık, net!

+ olsun gene herkes görüyor da.. neyse zaten o treni kaçırdın sen check-in yaptırmayarak..

-  hacı aslında böyle tespitler falan yoluna mı gitsem, ne bileyim tespitlerimle ilgili fotoğraflar falan paylaşsam: “hırvatlar poker oynarken çok allahsız oluyorlar. gerçi onlar default olarak allahsız, o da ayrı” ya da “hırvatistan’da her şey sudan ucuz; çünkü su çok pahalı!” gibi. sanki, hani “ben işin mekanında değilim, tespitindeyim” der gibi gibidiyz marka.

+ olabilir; ama dubrovnik’i allayıp pullamalısın o zaman, çok değişikmiş gibi… sonuçta sen bir üstadsın, dubrovnik’i bize satacaksın, sevdireceksin, gerekirse 300 sayfa 500 sayfa yazacaksın..

- yav nesi değişik? sırf bizimle 1200 türk gitti g.t kadar şehre zaten. her taraf türk’tü. yolda bi’ kıza akıcı ingilizcemle casino’nun yerini soruyorum; “sen türk müsün? aksanından anladım” diyor. filolog sanki pezevenk.. sen merinos stili saçınla dubrovnik’e gelmişsin ama; ben sana bir şey demiyorum. efendi gibi ingilizce soruyorum..

+ ya abi şimdi tespit de tehlikeli. benim bir edinburgh gezim vardı, hani sen yazmıştın.

- evet, gidip kraliyet gemisine s.çmıştın.

+onu karıştırma. işte öyle olmamalı, yaptığın gezinin değerini düşürmemelisin. anlatacaksın işte; rusya, mevlana, beş hececiler..

- off. ben bu facebook işiyle uğraşamayacağım galiba ya. artık gördüklerime söylerim alttan alttan. “yılbaşında buralarda neler olmuş yahu, ben dubrovnik’teydim, gündemi kaçırmışım” gibisinden.

+ yazık olacak geziye. millet gittiği akşam yemeğinden bile en az 20 fotoğraf, 3 albüm, 2 check-in,  4 yeni arkadaşlık talebi ile dönüyor. yuh olsun sana!

- ulan ne sanki,  ilk kez akşam yemeğine çıkmış gibi 10 gün konuşup fotoğrafını döndürüyorlar orada. ben utanırım, içimde çekingen bir sincap var, %100 sosyal ayı değilim.

+ öyle deme. paylaşım sonuçta.

- yarin yanağından gayrı her şeyi paylaştınız sanki mına ke. yeter lan. zaten.. bak şimdi aklıma geldi, instagram’dan fotoğraf paylaşaydım keşke dubrovnik’te.. aklıma gelmedi. “dubrovnik’te kahve keyfi”.. sonuna “keyfi” ekledin mi her şeyi paylaşabiliyorsun.

+”güneş gözlüğü vasıtasıyla hırvat manitalara dikiz keyfi.”

- gerçekten o sırada yaptığı şeyden keyif alan adamın, elde telefon internete girmesi de ayrı bir bulşit. inandırıcı değil.

+ abi, işin açıkçası ben de “bu hiç düşünmedim” “facebook’a girmek aklıma gelmedi” ayaklarını pek yemiyorum. internet paketin mi yoktu senin?

- ehe ehe.. öhm.. yani aslında aldım da 20 mb’ı 19 tl’ydi, bitti hemen.. boş yere gezdim geldim ya resmen. ağzıma sıçtın turkcell.

+ ağzm sçtn trkcll..

- hacı benim duvarıma girip, “ne yaptınız dubrovnik’te?” falan diye sorsana. zor durumdayım..

+ asıl bulşit bu dediğin işte..

- bulşit yenigün ve grubu!

+ seni çalıştıran şirkete de, sınırlarına alan ülkeye de yuh olsun arkadaş! facebook’ta gezisini paylaşmaktan aciz adam gelmiş burada ahkam kesiyor. umut kara g.’ye kalay keyfi.

- hacı, bu fotoğraflar nereden yükleniyordu ya?

*

——— PLOP! (lif ağırlıklı yoğun bir kütlenin suya düşerken çıkardığı ses gibi) ———-

*

+…

- tuvalette misin lan sen?

+ neden bahsettiğin hakkında hiçbir fikrim yok!

- kuşkusuz. iyi oldu ben de sansasyonel bi’ final arıyordum..

+ lan bunu da yazma, piç ettin zaten edinburgh gezimi sosyal medyada.

- yazdım bile.

*
(bu yazıyı aslında “blog dergisi” için yazmıştım ama işte serde tutunamayanlık var, derginin yayını durmuş. çat diye döktüm buraya.

katkılarından dolayı ‘antro ki’yi ve “gtg”yi elliyorum)